تكواندو تکنيک عملي جنگيدن با دست خالي است و روشي عالي براي تمرينات ذهني و جسمي ميباشد. اين ورزش براي دفاع شخصي ابداع گرديده و قدرت و سرعت استفاده از دستها و پاها در آن حايز اهميت است. فرم يعني مبارزه با حريف فرضي، با تكنيكهاي تركيبي دست و پا، همراه سرعت و قدرت. اجراي اين تكنيكها، بهصورت استاندارد و كلاسيك در تمام دنيا يكسان بوده و در كليه آزمونهاي ارتقاء كمربند، از جايگاه و اهميت بسياري برخوردار است.
فرم جزو اولين آموزشهاي هر شخص در کلاس تكواندو ميباشد و بزرگترين عامل در تشخيص ميزان مهارت واقعي يک تكواندوکار، چگونگي اجراي فرم توسط او است. توانايي يک مربي در آموزش هنر تكواندو، در حقيقيترين شکل آن دارا بودن شاگرداني است که فرمها را خوب و در سطحي عالي اجرا کنند.
همه فرمهاي تكواندو با دفاع شروع و با دفاع خاتمه مييابند. حقيقتي که در فرمها نهفته است که ميگويد: در تكواندو هرگز شروع به حمله وجود ندارد.
فرم يکي از ارکان مهم تكواندو است که دستيابي به معناي رواني و فکري يک مبارزه صحيح و تمرکز فکر و تقويت مفاصل و ماهيچهها براي بيشترين کارائي فيزيکي شخص و پرورش انعکاسهاي سريع حرکتي و افزايش توانائيهاي واکنش لحظهاي در موقع دفاع از خود را به هنرجو نشان ميدهد. در واقع تكواندو استيل و چگونگي اجراي تكنيكهاي پايه را از فرم ميگيرد و بيتوجهي نسبت به فرم به اين معني است که هنرجو هيچگونه ارزش و جايگاهي را در تكواندو به دست نياورده است.
در انتها بايد عرض کنم تجربه استادان واقعي تكواندو فقط در اثر مرور زمان، تمرين مداوم، فکر کردن به چگونگي کار، پيدار کردن راهها و روشهاي کاملتر براي پيشرفت و اعتلاي کار بدست ميآيد و لاغير. اميدوارم برداشت و درک حقير از مبحث فرم را به حساب يک شاگرد گستاخ نگذاريد و با راهنمايي و ارشاد خود، بنده را قرين رحمت فرمايد.