10 قبل از ظهر | یکشنبه نهم تیر 1387
بازيابي توان (Recovery)
ورزشكاراني كه در حال تمرين شديد ميباشند، پس از چند روز تمرين، دچار خستگي مزمن ميشوند. علت اين امر كاهش تعداد فيبريلهاي عضلاني و تخليه ذخاير گليكوژن بدن ميباشد. همانطور كه در نمودار زير مشاهده ميكنيد، پس از سه روز تمرين شديد (دويدن 16 كيلومتر در روز) تقريباً تمامي ذخاير گليكوژن عضلات مصرف ميشود. اگر به مقدار كافي كربوهيدرات در غذاي روزانه اين ورزشكار نباشد، از پروتئينهاي عضلات براي توليد انرژي استفاده شده و در نتيجه بدن وي به اصطلاح ميسوزد! در اين حالت، ورزشكار با كاهش ذخاير انرژي، تحليل رفتن توده عضلاني و فشار عصبي و روحي مواجه خواهد شد.
عضلات بدن پس از تمرين نياز به جبران دارند. بنابراين تمرين بعدي را بايد زماني انجام داد كه حداكثر جبران انجام شده باشد. اگر فواصل بين تمرينات كوتاه باشد و يا شدت فعاليت بدني نياز به استراحت بيشتري ايجاد كند، روند ترميم و جبران، كامل نشده و تعداد فيبريلهاي عضلاني كاهش مييابد. در اين حالت بدن ورزشكار احساس كوفتگي كرده و خستگي مفرط، از توان او خواهد كاست! اغلب، بهبود پس از ورزش (Recovery) بين 24 تا 48 ساعت طول ميكشد. اما در ورزشهاي شديد، به 72 ساعت هم ميرسد. بنابراين به مربيان توصيه ميشود تمرينات سنگين را براي آخر هفته درنظر بگيرند.
استراحت كافي و تغذيه مناسب بين تمرين، نكته مهمي است كه بايد در ورزش قهرماني توجه زيادي به آن شود. فشار زياد بر روي ورزشكار نهتنها موجب افزايش توان و كارايي وي نميشود، بلكه موجب بروز عارضه تمرينزدگي و افت كارايي ميگردد. بنابراين مربيان بايد با درنظر داشتن سن، ظرفيت، تغذيه و نياز ورزشكار، طراحي تمرين مناسبي براي كسب بهترين نتيجه داشته باشند.
يكي از اشتباهات رايج ورزشكاران اين است كه براي قهرماني و آمادگي در مسابقات، حجم زياد تمرين را عامل اصلي دانسته و هر روز چندين ساعت تمرين سنگين انجام ميدهند و يا حتي با اتمام يك كلاس، به باشگاه ديگري رفته و تمرين ميكنند.
اگرچه پشتكار و تلاش اين عزيزان قابل تقدير است، اما در نظر نگرفتن ظرفيتهاي جسمي و روحي يك ورزشكار و توان بدن براي بازيابي و آماده شدن جهت تمرين بعدي، مسئله مهمي است كه به سادگي نبايد از آن گذشت. در غير اينصورت پس از مدتي تلاش سلامتي خود را براي يافتن آمادگي جسماني از دست خواهند داد. به همين دليل است كه توصيه ميشود سه روز قبل از مسابقه، از حجم و شدت تمرينات كاسته شود.
آمادگي جسماني يعني «توانايي و قدرت جسمي براي انجام فعاليتهاي ورزشي» درحاليكه سلامتي يعني «حالتي كه اعضاي بدن يعني اعصاب، ماهيچهها، استخوانبندي، گردش خون، گوارش، غدد داخلي و غيره بهصورت بهينه و هماهنگ كار كنند» برخلاف تصور مردم، آمادگي جسماني نشانة سلامتي نيست! اين دو هميشه با هم همراه نيستند! مسلماً بدانيد اگر سلامتي خود را به بهانة آمادگي جسماني از دست بدهيد، آنقدر عمر نخواهيد كرد كه از قدرت بدني خود بهره ببريد! كساني كه فرق سلامتي و آمادگي جسماني را نميدانند، ممكن است با علاقه و ايماني كامل به ورزشهاي سخت بپردازند، اما هميشه با مشكلات جسمي و كاهش عملكرد ذهني گريبانگير باشند!!
لینك ثابت | نویسنده: شفیق | موضوع: جسم ورزشکار
برترین های تارنما: